صدای راستین خاطرات و یادگارهای ملت ایران
info@cafenostal.com

معمار باشى | بافت قديمى و نشانه شناسى شهر و منظر

معماری هميشه جایی براي انسان و نوستالژيا خالي مي كند، معماری با دالان ها، سردر ها و ورودي هايش مي تواند به يكباره "لحظه" را از حركت بازدارد، زمان به حالت تعليق ميان خاطره، حافظه و پيش بيني آينده در می آيد، مكان به يكباره با سرنوشت و آينده اش برخورد مي كند ...

معماری هميشه جایی براي انسان و نوستالژيا خالي مي كند، معماری با دالان ها، سردر ها و ورودي هايش مي تواند به يكباره "لحظه" را از حركت بازدارد، زمان به حالت تعليق ميان خاطره، حافظه و پيش بيني آينده در می آيد، مكان به يكباره با سرنوشت و آينده اش برخورد مي كند، با ويرانه. معماری خانه های قديمی مي توانند خاصيت ايجاد "زمان" داشته باشند، زمانی كه مي تواند ويژگي قابل لمس و فيزيكال داشته باشد، زمانی كه با پوست و گوشت انسان لمس می شود، زماني كه تجربه اش را به خاطر آدمي مي سپارد و از ياد نمي رود، زماني كه استعاري و هر روزه نيست، نوعي "زمان شخصي" در رابطه انسان و معماري هاي قدیمی ايجاد مي شود. كودكي ما هنوز بر آستانه دري از يك خانه قدیمی انتظار مي كشد. تهران را با ويرانه های قدیمی اش بايد دوست داشت.

برچسب‌ها